Radeon HD 4870: GeForce GTX 260’tan Daha İyi!

Daha Hızlı Bellek

Uzun bir süre boyunca en son bellek teknolojilerini kullanmak konusunda Nvidia liderliğini kimseye kaptırmadı. Santa Clara merkezli firma 2000 yılında GeForce’larda DDR bellekleri kullandıktan sonra GeForce FX ile GDDR2’ye ilk geçişi yapmıştı. Daha sonra GeForce 5700 ile yine GDDR3’e ilk geçen firma oldu. Ancak GDDR4 söz konusu olduğunda öncü olma görevini Radeon X1950 XT ekran kartlarıyla ATI üstlendi ve aradan geçen iki yılın ardından GDDR5 bellekler yine ATI tarafından Radeon HD 4870 modelinde ilk kez kullanıcılara sunuluyor.

Bellek veriyolunun aktarımını artırmak söz konusu olduğunda yapılacak iki şey vardır: İlki veriyolunu genişletmek ikincisiyse daha hızlı çalışmasını sağlamak. İlk yöntem çok çeşitli engellerle birlikte gelir. Daha geniş olan veriyolu PCB üzerinde daha zor dolaştırılır ve tabi ki bağlantı noktalarında daha fazla uca (pin) gereksinim duyar. Bütün bu bağlantı uçlarının yongaya bağlanması gerekir ki bunun içinde yonganın altlığının büyütülmesi gündeme gelir. Yani geniş veriyolu için daha geniş çekirdek kullanmanız söz konusudur (giriş seviyesi kartlar için 128 bit bellek arayüzünün uzunca bir süre kullanılmasının altında bu neden yatıyor). Bir başka eksi yön ise yonganın güç tüketiminin artması.

Yani bu yöntemin pek tercih edilmemesi garipsenecek bir durum değil. Aslına bakarsanız 128-bit veriyolları uzunca bir süre ileri seviye ekran kartlarında kullanıldı (Riva 128’den Matroz Parhelia’ya kadar). Benzer şekilde 256-bit veriyolunun genişletilmesi de 2006 sonuna doğru Nvidia GeForce 8800 modelinin gelişine kadar gerçekleşmemişti. Ancak her yeni nesilde GPU’ların veriyolu genişliğine olan açlıkları artmaya devam ediyor. Tabi buna paralel olarak da her yeni nesilde veriyolu verimliliğini geliştiren teknolojiler de tanıtılıyor.

Daha Hızlı Bellek

En basit çözüm belleği daha hızlı çalıştırmak. Söylemesi yapmasına göre daha kolay çünkü bellek yongalarının da çalışabileceği saat hızının bir sınırı var. Bu sınırlamaları aşmak için üreticiler çeşitli numaralar yaparlar. DDR bellekler saatin hem yükselen hem de alçalan zamanlarında veri aktarımı yapabilirler böylece aktarılan veri saat hızı değişmese de iki katına çıkarılmış olur. Bunu yapabilmek için DDR bellekler her bir erişimde önçekme belleğinden (prefetch buffer) bir bit yerine iki bit aktarırlar. DDR teknolojisinde kaydedilen geliştirmeler sayesinde önçekme (prefetch) genişliğinin artırılması sayesinde aktarılan veri miktarı gittikçe artırılabiliyor. DDR2 4-bit önçekme kullanırken bu değer GDDR4’te 8-bit’e kadar çıktı.

Yazıya ilişkin TGForumz tartışmamıza katılın…

Bir cevap yazın