Dört Tekerlek Vücudu, İki Tekerlek İse Ruhu Taşır

Monumental Games, yakaladığı bu leziz simülasyon mekaniklerini birkaç can sıkıcı hatanın keskin dişleri arasına bırakmaktan çekinmiyor ne yazık ki.

Her şeyden önce oyunun fiziklerinde ciddi problemler göze çarpabiliyor. Mesela yağışlı havalarda motorsikletimizin yol tutuşu, hızı, çekişi ve fren mesafesi neredeyse hiç etkilenmiyor. Hatta görüş mesafemiz bile. Ancak sanırım en büyük hayal kırıklığını herhangi bir hasar sisteminin olmayışı yaratıyor. Zira yaptığımız kazalar ne kadar büyük olursa olsun yolumuza hiçbir şey olmamış gibi devam edebiliyoruz. Bu da kuşkusuz motorsiklet yarışlarının doğasındaki “tehlike” duygusunu yok ediyor.

Tamam, Monumental bunu yalnızca sürüş tekniğine odaklanabilelim diye yapmış olabilir. Zira sadece ön ve arka frenlerin kontrolünde ustalaşabilmek veya virajların durumuna göre ağırlığımızı öne veya arkaya vermeyi öğrenebilmek bile başlı başına birer olay. İngiliz dosltarımız da bu yüzden her kazada lastikleri elimize almamızı istememiş belli ki. Yine de asistlerle gerçekçi deneyim arasında denge kurmak isteyen oyunseverler için birçok şey gibi hasar sistemi de açılır kapanır bir özellik olarak tasarlanabilirmiş.

Bu eksiğe rağmen dilersek lastiklerin aşınmasını etkin hale getirmemiz mümkün. Böylece fren- gaz zamanlamalarına dikkat etmeden pervasızca attığımız birkaç turun ardından aşınan lastikler yüzünden hemen her virajda kendimizi asfaltın dışına uçarken bulup sinir krizi geçirebiliyoruz. Lakin yoldan çıktığımızda lastiklere mıcır falan yapışıp yol tutuşumuzu etkilemiyor olması üzücü. F1 2010 gibi başarısız bir simülasyonda bile vardı oysa. Yine de bütün bunların deneyimi vahşice baltaladığı söylenemez.

Ne var ki; can sıkıcı olaylar bunlarla da sınırlı kalmıyor. Mesela özellikle uzun düzlüklerde diğer yarışçıların yanımızdan geçip gittiğini görebiliyoruz. Üstelik rüzgarlığın altına eğilmemize (tuck-in) rağmen. Hatta vites kutusunda yaptığımız ince ayarlar bile bu durumu değiştiremiyor ne yazık ki. Kısa mesafelerde ise tam dersi bir durum söz konusu. Diğerlerini kolayca yakalayıp geçebiliyoruz. Kısacası; diğer motorsikletlerden bariz bir şekilde daha çabuk hızlanırken uzun düzlüklerde nal topluyoruz. İşin asıl kötü yanı; bu uzun düzlük finiş düzlüğü de olabiliyor. Yine de oyundaki 7 sezonluk kariyerim boyunca ciddi bir mağduriyet yaşayıp ekrana kafa attığımı söyleyemem. Tabii ne olursa olsun bu durumun bir an önce bir yamayla falan dengelenmesi gerek.

Monumental, geçen seneki başarısız denemenin ardından bu yıl özellikle sürüş ve kontrol mekanikleri açısından çok büyük bir gelişme kaydetmiş. Fakat ne yazık ki; bu gerçekçi sürüş deneyimini, tüm zamanların en iyi motorsiklet simülasyonuna dönüştürecek usta işi dokunuşlarla taçlandırmayı başaramamış.

Uzun soluklu kariyer modu yine saatlerimizin büyük bir bölümünü işgal edecek kadar eğlenceli ve üstelik bu kez bu deneyimi co-op modunda bir arkadaşımızla da paylaşabiliyoruz. Online co-op özelliğinin olmaması ve 20 kişiye kadar destek veren çoklu oyuncu modunda yalnızca tek seferlik basit yarışlar yapabilyor olmak üzücü olsa da; MotoGP 10/11, SBK X ile birlikte şu an piyasada bulabileceğimiz en iyi iki motorsiklet yarışı oyunundan biri. Ancak Valentino Rossi, Jorge Lorenzo ya da Casey Stoner isimleri size bir şey ifade etmiyor ya da Amerikalı bilim kurgu üstadı Robert A. Heinlein’in motorsiklet yarışıçılarının mottosu haline gelmiş “yaşamaktan zevk almak için ölmeye gönüllü olmak gerekir” sözü içinizde bir şeyleri kıpırdatmıyorsa doğru yerde olduğunuzu söyleyemem. İki tekerlekli canavarların heyecan verici dünyasına ilgi duyuyorsanız ve yeterince sabırlı davranabilirseniz, can sıkıcı hatalarına rağmen MotoGP 10/11′in benden aldığı 80 puanı fazlasıyla hak ettiğini göreceksiniz.